Firma elektryczna w Niemczech: Meisterpflicht, operator sieci i pierwsze dwanaście miesięcy

Meisterpflicht: Elektrotechnik jest w załączniku A

Niemiecka ustawa o rzemiośle (Handwerksordnung, HwO) wymienia zawód Elektrotechniker pod nr 25 załącznika A. Oznacza to obowiązek tytułu mistrza (Meisterpflicht): samodzielnie prowadzić to rzemiosło może tylko osoba wpisana do Handwerksrolle. Wpis dostaje nie tylko ten, kto ma dyplom mistrzowski (Meisterbrief). § 7 HwO i przepisy wyjątkowe otwierają kolejne drzwi.

• Egzamin mistrzowski (Meisterprüfung) w rzemiośle elektrotechnicznym lub pokrewnym. Przygotowanie kosztuje, zależnie od szkoły i formy, kwotę pięciocyfrową, a dużą część pokrywa Aufstiegs-BAföG (państwowe wsparcie awansu zawodowego).
• Równoważne dyplomy wg § 7 ust. 2 HwO, np. studia inżynierskie z elektrotechniki albo ukończenie państwowej szkoły technicznej (Fachschule für Technik), jeśli specjalizacja pasuje. Decyduje o tym Handwerkskammer.
• Uprawnienie wg § 7b HwO (Ausübungsberechtigung) dla doświadczonych czeladników: zdany egzamin czeladniczy (Gesellenprüfung) i sześć lat doświadczenia zawodowego, w tym cztery na stanowisku kierowniczym. Uprawnienie wydaje wyższy organ administracji po zasięgnięciu opinii izby.
• Zezwolenie wyjątkowe wg § 8 HwO (Ausnahmebewilligung), jeśli potrzebną wiedzę można wykazać w inny sposób, a egzamin mistrzowski byłby nadmiernym obciążeniem.
• Zatrudniony kierownik zakładu (Betriebsleiter) z dyplomem mistrzowskim, jeśli samemu nie spełnia się warunków wpisu. Taka osoba musi faktycznie pracować w firmie, samo nazwisko na papierze nie wystarczy.

Druga przeszkoda: rejestr instalatorów operatora sieci

Wpis do Handwerksrolle pozwala prowadzić rzemiosło. Do pracy przy instalacjach klientów za przyłączem budynku to jednak nie wystarcza. § 13 ust. 2 rozporządzenia o przyłączach niskiego napięcia (Niederspannungsanschlussverordnung, NAV) mówi: poza operatorem sieci pracować może tylko firma instalacyjna wpisana do Installateurverzeichnis operatora sieci. Operator może uzależnić wpis od wykazania wystarczających kwalifikacji. Obowiązek nie dotyczy samej konserwacji, z wyjątkiem odcinka między zabezpieczeniem przyłącza a układem pomiarowym.

Właściwy jest operator sieci, na którego obszarze znajduje się siedziba firmy. Handwerkskammer nie ma w tej procedurze głosu. Operator zwykle wymaga:

Po wpisie otrzymuje się legitymację instalatora (Installateurausweis). Jest ona terminowa i przedłużana tylko po wykazaniu wymaganego dokształcania. Na obszarach innych operatorów pracuje się jako instalator gościnny (Gastinstallateur), potwierdzając wpis u macierzystego operatora. Zasady uzgadnia federalna komisja instalatorów (Bundesinstallateurausschuss) BDEW i rzemiosła elektrycznego.

Urzędy i ubezpieczenia we właściwej kolejności

Drugie źródło dochodu: przeglądy wg DGUV Vorschrift 3

Każdy zakład z pracownikami musi regularnie zlecać sprawdzenie stanu instalacji i urządzeń elektrycznych. Wymagają tego § 5 DGUV Vorschrift 3 (przepis ubezpieczyciela wypadkowego) i rozporządzenie o bezpieczeństwie pracy (Betriebssicherheitsverordnung). Sprawdzać może wykwalifikowany elektryk (Elektrofachkraft) albo przeszkolona osoba pod jego kierownictwem i nadzorem. Terminy w przepisie są orientacyjne. Ustala je sprawdzający fachowiec według warunków użytkowania, na budowach znacznie krócej niż w biurze.

Dla młodej firmy to idealny biznes: przewidywalny, powtarzalny i dobry zimą, gdy na budowach dzieje się mniej. Przykład: założycielka firmy z północnej Hesji w pierwszym roku robi przeglądy dla 35 klientów, od dentysty przez piekarnię po stolarnię. Każdy przegląd przynosi kolejne zlecenia: uszkodzone urządzenia, brakujące wyłączniki różnicowoprądowe, nowe gniazdka.

• Wyposażenie: tester urządzeń przenośnych, miernik instalacji stacjonarnych, naklejki kontrolne i oprogramowanie do protokołów i przypomnień o terminach.
• Ceny: wiele firm rozlicza się za każde sprawdzone urządzenie plus dojazd. Jasno podane ceny pozwalają klientom firmowym porównać oferty.
• Dokumentacja: protokół jest produktem. Starannie, z terminami i listą usterek, żeby klientka mogła go przedstawić Berufsgenossenschaft lub ubezpieczycielowi.

Ile kosztują narzędzia, pomiary i auto

Do tego dochodzą ubezpieczenia, mały magazyn i wizerunek firmy. Za stronę internetową u nas trzeba liczyć 1800 € jednorazowo i 30 € miesięcznie za hosting. Ile w porównaniu biorą agencje, pokazuje poradnik o kosztach strony. Dla banku warto przygotować prosty plan płynności: kiedy przypadają faktury z hurtowni, a kiedy płacą klienci. U deweloperów normą jest 30 dni terminu płatności i faktury częściowe, a hurtownia często chce pieniędzy wcześniej.

Skąd biorą się pierwsze zlecenia

• Firmy PV bez własnego elektryka szukają wpisanych do rejestru firm do podłączenia AC i zgłoszenia w sieci. Umowa ramowa zapewnia podstawowe obłożenie.
• Zarządcy nieruchomości potrzebują wallboxów w garażach podziemnych, oświetlenia klatek schodowych i wymiany szaf licznikowych. Punktualność i szybkie oferty liczą się bardziej niż ostatnie euro.
• Klienci firmowi do przeglądów DGUV V3: biura podatkowe, gabinety, warsztaty, gastronomia. Często wystarczy telefon i jasna cena za urządzenie.
• Klientów prywatnych znajduje się przez Google. Zadbany Profil Firmy w Google i prawdziwe opinie dają więcej niż ogłoszenia na portalach.

Gdy strona jest gotowa, warto sprawdzić Impressum i dane wg § 5 DDG. Rzemiosła wymagające zezwolenia podają tam izbę i nazwę zawodu. Przegląd daje poradnik o obowiązkowych danych w Niemczech. Określenia „Meisterbetrieb” (zakład mistrzowski) można używać tylko wtedy, gdy firmą faktycznie kieruje mistrz lub mistrzyni.